Afrika

We boeken vooruitgang maar het gaat heel traag. Na een zoektocht van 2 maanden hebben we een contract getekend voor een huis. Het was niet evident. Zonder overdrijven hebben we zeker 80 huizen bezocht. Over het algemeen gaat dat zo: je belt een brooker voor een huis dat je online gevonden hebt. Er zijn wel degelijk immo websites maar niet altijd even betrouwbaar. Dan spreek je ergens af, ze geven nooit het exacte adres. Meestal hebben de brookers geen vervoer en rijden ze mee met ons. Het eerste huis is nooit hetgene waarvoor we gebeld hebben. Ze willen eerst iets duurders aansmeren en kijken hoe we reageren. Dan ga je een paar uur rond met die brooker om zo een 5 tal huizen te zien. Ons budget is beperkt op 2000 dollar per maand. Een gigantisch bedrag dat uiteindelijk door het werk zal betaald worden. Maar zelfs voor die prijs is het heel moeilijk iets degelijks te vinden. De eerste strategie was dicht bij school. Die buurt blijkt vol met oude huizen en zeer duur. Heel veel expats w...

Het blijft een avontuur op de weg. Iedere week komt er een kras bij op de auto van de bodaboda's die gewoon tegen je rijden. Het gevoel van 'shit dat was nipt' verandert snel naar 'shit niet weer ertegen'. Het is alsof ze er gewoon om doen. Het raarste was toen ik de opreed voor de poort kwam er een bodaboda naast me oprijden. Hij was boos dat ik hem ondergespat had. Blijkt dat ik een eindje daarvan door een plas had gereden. En hij was me gevolgd om dat eens goed te zeggen. De auto doet het nog goed, ook al hebben we al een ongeluk gehad. Op een zaterdagochtend, op een rechte baan aan 60km/u, kwam er een matatu uit een zijstraat opgereden zonder kijken. De ganse voorkant ingedeukt. De politie is erbij gekomen maar die probeerden de schuld in onze schoenen te schuiven. Uiteindelijk zijn we overeengekomen om elk de eigen schade te betalen. En zo kwamen we er met de schrik vanaf. Over auto's gesproken, het kan nog allemaal erger. Het krantenartikel uit de lo...

We hebben onze eigen auto! Het papierwerk heeft een maand geduurd maar nu is hij er eindelijk. Het is een Mitsubishi Pajero geworden van 15 jaar oud. Nieuw geïmporteerd vanuit Japan. Hij blinkt, ziet er goed uit en rijdt goed; voorlopig toch. Hij start nog goed na 2 dagen er mee te rijden. Dat is al beter dan de auto in Ghana. In Oeganda wordt er links gereden. Veel auto's worden geïmporteerd uit Japan omdat ze daar ook links rijden. En dan krijg je een gps en radio in het Japans erbij. Het links rijden was een hele aanpassing. Voor we onze eigen auto hadden, reden we met een auto van het werk. De eerste ritten waren een heel avontuur. Het gevoel van shit dat was nipt, was er toch iedere 5 minuten. Het verkeer is heel chaotisch, alles kan dienen als extra rijvak. Maar na een maand hier rijden, lijkt het toch dat er regels zijn. Het is toegelaten een tweede rijvak te maken als je rechts wil afslaan. Je rijdt zo dicht mogelijk tegen de andere auto's anders kan je bl...

Na een maand in Oeganda is onze voorraad kaas op. Het probleem met een voorraad is dat je dat zo lang mogelijk wil houden maar te lang is ook niet goed want dan komt het slecht. Ook koeken komen slecht, we hebben dat in Ghana tegengekomen. Een pak eierkoeken met chocoladekoeken was beginnen schimmelen. Dat is toch wel zonde. Nu leggen we de voorraad volgens datum. De maddeleintjes zijn volgende week al overtijd; we weten wat te sneukelen dus. De eerste indrukken zijn nog steeds positief. Ik probeer mezelf niet te herhalen maar het is echt wel gemakkelijker hier dan in Ghana. In het verlof tussen Kerst en Nieuwjaar hebben we Kampala beetje meer leren kennen. We hebben gewoon alle winkelcentrums bezocht. Ik bedoel niet alle winkelcentrum die er zijn want er is er één om elke hoek bij wijze van spreken (kan je je dat voorstellen in Kumasi was er 1 winkelcentrum dat geopend was een maand voor wij naar Ghana verhuisd waren). En we hebben zelfs een Carrefour gezien dat binnenkort opent. Da...

Wat gaat alles vlug. De eerste week in Oeganda zit er al op. En het mag gezegd zijn, het was een goede eerste week. Onze verwachtingen lagen/liggen hoog (alleszins hoger dan Ghana) maar dan ook weer niet te hoog (het blijft Afrika). Een korte samenvatting van de voorbije week: We zijn dinsdagavond op 4 december toegekomen in Kampala. Na een vlucht van meer dan 10 uur. Vliegen met kleine kindjes blijft niet gemakkelijk en een dagvlucht zorgt ervoor dat ze meer actief zijn en minder willen slapen. Het was na middernacht toen we de luchthaven verlieten richting hotel. De luchthaven ligt op 40 minuten rijden van de hoofdstad Kampala. Dag 1 op hotel bracht al veel herinneringen op van ons veel te lange hotelverblijf in Ghana. De missie was dus zo snel mogelijk een andere oplossing te vinden. Een hotel is wel gemakkelijk om gemakkelijk eten te vinden en hier hadden we de luxe dat het hotel boven een klein winkeltje en restaurant ligt. Maar veel bewegingsruimte is dat toch niet. De eerste...

Dit is de laatste blog vanuit Ghana. Nog een week en het avontuur Ghana zit erop. Volgende week komt de verhuiswagen alles inladen met volgende stop Oeganda. U leest het goed. We verhuizen binnenkort naar Oeganda. Ik heb de kans gekregen om voor het werk naar Oeganda te gaan om daar iemand met pensioen te vervangen. Zo zal ik de jongste persoon ooit zijn dat een veredelingsprogramma zal leiden voor CIP (international potato center). Dat is een mooi aanbod, en komt eerlijk gezegd goed uit voor ons. We hopen dat de omstandigheden in Kampala (de hoofdstad van Oeganda) beter zullen zijn om in te (over)leven. Een internationale school voor Melissa waar zelfs Nederlandse lessen worden gegeven, mogelijk een job voor Mathias en supermarkten in de buurt zullen een hele verbetering zijn ten opzichte van waar we nu wonen in Kumasi. Maar eerst hier zien weg te raken. Volgens onze oorspronkelijke plannen waren we nu al op verlof in België voor de start van het nieuwe avontuur in Oeganda. Natuur...

We hebben deze week bezoek van Vicky en Bianca.Het is hun eerste keer in Afrika en na deze week waarschijnlijk ook de laatste keer. Ze blijven bij ons logeren dus is het voor hen niet zo confronterend. Maar het blijft natuurlijk Afrika en ook onze standaarden zijn al niet meer zoals de Belgische standaarden. Een wandeling in de buurt van ons huis was een eerste activiteit in Kumasi. Het had de avond ervoor hevig geregend en de banen (slijkweggetjes) lagen er niet zo goed meer bij. Na een halfuur 'ubruni' (=blanke) te mogen aanhoren en heel bezweet en verbrand kwamen we terug thuis. Zo word je rap lui in Afrika. In het weekend zijn we tot het noorden gereden. Omdat we niet allemaal in de auto pasten (de kindjes waren ook mee), zijn Bianca en ik met de bus gegaan. De bus op zich was wel ok, genoeg plaats en airco. Maar door het lawaai (een tv die luid stond te spelen) en de stank van zweetvoeten was de rit van 7 uur een hele beproeving. De foto toont een camion die zijn l...